Trochę z historii ogara (gończy polski)........
Będąc na Ukrainie, gnana śladem swoich prapradziadków żyjących na wschodnich kresach, dotarłam do Cmentarza Łyczakowskiego we Lwowie, gdzie znalazłam grobowiec moich przodków.
)
Grobowiec ten widziałam na starych zdjęciach w albumach rodziny, a historię, o której opowiadał mi mój dziadek słyszałam jeszcze jako mała dziewczynka, głęboko utkwiła w mojej pamięci.
Grobowiec jest zupełnie dobrze zachowany i zrobił na mnie olbrzymie wrażenie. Opowieści rodzinne niosły, że właściciel ogarów był nadleśniczym, zapalonym myśliwym, ale także niebywałym entuzjastą swoich ogarów, które oczarowały go wyjątkową pasją łowiecką, zwinnością, temperamentem, odwagą, inteligencją, przebiegłością, przyjaznym usposobieniem do ludzi, a jednocześnie z uzasadnioną zajadłością i wytrzymałością w polowaniach.
)
Dowiedziałam się od mojego dziadka, również wytrawnego myśliwego,(również miał ogary czarne i brązowe, a te pamiętał mój ojciec), że wielu było chętnych znajomych cudzoziemców na odkupienie tych psów.
Jednak te dwa ogary miały w domu miejsce wyjątkowe, gdzie były od szczeniaka, naprawdę mądre i niesłychanie przywiązane.
Były też inne psy, bo posiadał dużą psiarnię, ale dwa psy towarzyszyły mu zawsze i wszędzie.
Na sfotografowanym starym grobowcu zachowała się data 1807 - 1930 rok. Przedstawia popiersie mężczyzny po bokach popiersia, leżą dwa przepiękne zastygłe w kamieniu ogary (obecna nazwa gończy polski).
)
Historia jest smutna, gdyż po tragicznej śmierci pana psy przeniosły się na jego grób. Leżały tam smutne, nie przyjmując pożywienia, aż kolejno umarły. Rodzina, chcąc wynagrodzić tak wierną psią służbę, wyryła w kamieniu postacie ogarów w ich ulubionej pozie oczekiwania.......
Do dziś pan i psy są razem.
Tyle historii.
Moja rodzina ciągle ma słabość do psów myśliwskich jakimi są dawne ogary a dziś gończe polskie. Sama może dlatego mam dwie moje ukochane sunie czarną Strunę i czekoladową Scarlet, których nie zamieniłabym na inną rasę.
| Pozdrawiam wszystkich miłośników i entuzjastów GOŃCZEGO POLSKIEGO | |
| Bożena Zielińska | Warszawa, dnia 21.03.01 |