autor: Elżbieta Jeżewska
Wzorzec zatwierdzony przez Zarząd Główny ZKwP


Kraj pochodzenia: Polska
Data publikacji obowiązującego standardu: 1983 r.
Użytkowanie: Używany do polowania na zwierzynę płową i czarną, w szczególności na dziki, sporadycznie na zające i lisy na terenach górskich południowej Polski. Charakterystyczny melodyjny gon o zmieniającej się tonacji, u suk znacznie wyższy.
Klasyfikacja FCI: rasa jeszcze nie uznana przez FCI.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Gończy polski jest rodzimą polską rasą, występującą na terenie Polski południowej (Bieszczady, Beskidy, Pieniny i Podhale).

WYGLĄD OGÓLNY:
Pies lekkiej , zwartej, sprężystej budowy (o cieńszym kośćcu niż ogar polski) świadczącej o dużej ruchliwości i odporności na trudne warunki pracy w terenach górskich.

WAŻNE PROPORCJE:
Średniego wzrostu, nie przekraczający 60 cm, o sylwetce prostokątnej (9:10)

ZACHOWANIE - CHARAKTER:
Zrównoważony, łagodny, jest psem brawurowo odważnym, ale też roztropnym, inteligentnym, podatnym na tresurę. Nieagresywny, ale nieufny w stosunkudo obcych. Nieoceniony stróż.

GŁOWA:
Szlachetna, proporcjonalna do całości.
    -   Mózgoczaszka tej samej długości co kufa, lekko wypukła. Guz potyliczny wyczuwalny, ale nie wyrazisty.
    -   Stop słabo zaznaczony.
    -   Nos czarny, nozdrza rozwarte.
    -   Wargi mięsiste, dobrze pokrywające uzębienie, z niewielką fałdą w kątach szpary pyska.
    -   Uzębienie mocne, równe, białe, zgryz nożycowy, pełny komplet zębów pożądany.
    -   Oczy średniej wielkości, wyraźnie skośne, ciemnobrązowe o łagodnym wyrazie, nie ukazujące białek, powieki nieobwisłe.
    -   Uszy zwisające, lekkie, trójkątne, średniej wielkości, osadzone nisko na wysokości zewnętrznego kąta oka. U nasady szerokie, przednim brzegiem przylegające do policzków, u dołu zaokrąglone, pokryte gładką, jedwabista sierścią.

SZYJA:
Średniej długości, muskularna, dość gruba, umiarkowanie wzniesiona, w przekroju owalna. Skóra na szyi luźna, ale nie tworząca podgardla.

TUŁÓW:
    -   Grzbiet prosty, dobrze umięśniony.
    -   Kłąb zaznaczony.
    -   Lędźwie szerokie, dobrze umięśnione.
    -   Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci, przedpiersie miernie zaznaczone, żebra daleko zachodzące.
    -   Brzuch łagodnie podkasany.

OGON:
Sięgający do stawu skokowego, średniej grubości, dobrze pokryty włosem, ze śladem szczotki. W spokoju opuszczony i wygięty szablasto, w napięciu nieco powyżej linii grzbietu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie oglądane od przodu proste. Odległość od łokcia do podłoża równa się połowie wysokości w kłębie.
    -   Łopatki długie, skośnie ustawione.
    -   Ramiona ustawione w stosunku do łopatki pod kątem lekko rozwartym.
    -   Łokcie skierowane do tyłu, nie odstające ani zbyt mocno przylegające.
    -   Przedramiona proste, suche, przekrój kości owalny.
    -   Śródręcza suche, sprężyste, lekko wychylone do przodu.
    -   Łapy zwarte, lekko owalne. Palce wypukłe, lekko wysklepione. Pazury ciemne, opuszki o grubej skórze.
Kończyny tylne oglądane od tyłu proste.
    -   Uda szerokie, muskularne.
    -   Podudzia silnie umięśnione.
    -   Stawy skokowe nisko osadzone.
    -   Łapy jak u kończyn przednich. Wilcze pazury należy usuwać u szczeniąt.

OKRYWA WŁOSOWA:
    -   Włos na tułowiu twardy, sztywny i przylegający. Podszerstek gęsty, obfitszy zimą, słabszy latem. Na głowie i uszach włos krótki, jedwabisty.
    -   Umaszczenie czarne z wyraźnie odgraniczonym podpalaniem czerwono - brązowym, czekoladowe podpalane i rude w różnych odcieniach. Podpalanie nad oczami, na kufie, podgardlu, piersi, wewnętrznej i tylnej stronie ud, w okolicy odbytu, na palcach, na dolnej stronie ogona do jednej trzeciej, lub jednej drugiej jego długości. Małe białe znaczenia na palcach i piersi nie stanowią wady.

WZROST:
Wysokość w kłębie:
       - psy 55 - 59 cm,
       - suki 50 - 55 cm.

WADY:
Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Zgryz cęgowy; za długi lub za krótki tułów; wysokonożność; jasne, okrągłe oczy; zbyt cienka kość; niedostatecznie wyraźnie odgraniczone podpalanie; zbyt rozległe podpalanie.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Przodozgryz, tyłozgryz, wnętrowstwo.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

źródło: http://banderia.republika.pl/wzorzec.html

Powrót do strony głównej